ADHD (zespół nadpobudliwości ruchowej z deficytem uwagi) to należy do zespołu neurorozwojowych zaburzeń psychicznych i obejmuje trzy główne grupy objawów: nadmierną ruchliwość, zaburzenia koncentracji uwagi i nadmierną impulsywność.
Chociaż o ADHD mówi się coraz więcej, to wciąż znajduje się sporo osób, które bagatelizują to zaburzenie lub nawet podważają fakt jego istnienia. Przez takie zachowanie osoby chorujące często czują się niezrozumiane i odosobnione, co w konsekwencji może znacząco pogorszyć ich stan psychiczny. Dlatego warto mówić o ADHD i zastanowić się nad popularnymi mitami.
“ADHD NIE ISTNIEJE”
Występowanie tego zaburzenia jest uwzględniane w międzynarodowej klasyfikacji medycznej ICD-10 i amerykańskiej klasyfikacji medycznej DSM-IV.
ADHD istnieje i jest to udowodnione naukowo. Badania wykazały różnice między mózgiem z ADHD a mózgiem bez niego, a także różnice w działaniu substancji chemicznych w mózgu. Oznacza to tyle, że osoba dotknięta zaburzeniem nie ma wyboru, a zmiany w mózgu są nie odwracalne i nie można tego zmienić. Nikt nie wybiera jaki chce mieć mózg, dlatego ważne jest, aby nie bagatelizować tego tematu, wspierać osoby z ADHD i pomagać im w trudnościach jakie codziennie napotykają na swojej drodze.
“ADHD TO TYLKO WYMÓWKA”
Osoby z ADHD potrzebują więcej rutyny i przypomnień, aby wykonać konkretną czynność, szczególnie jeśli wymagają one długiego skupienia. Niestety do objawów ADHD należy brak zainteresowania, problemy z organizacją i motywacją. W szkole czy pracy może to być odbieranie nie jako choroba, tylko jako przejaw lenistwa.
W rzeczywistości osoby z ADHD chcą wykonać zadanie, jednak mają problem z tym, aby zacząć i utrzymać uwagę na czynnościach, które przez innych uznawane są za proste. Nawet taka prozaiczna czynność jak odpowiadanie na e-maila może
być dla nich trudna, ponieważ wymaga dłuższej koncentracji uwagi.
“TERAZ KAŻDY MA ADHD”
Diagnoza w kierunku zespołu nadpobudliwości psychoruchowej to złożony proces, w który jest zaangażowanych zarówno psycholog-diagnosta, jak i psychiatra wyspecjalizowany w diagnozie i leczeniu ADHD.
Badanie przeprowadza się na podstawie wywiadów, testów i kwestionariuszy oraz skali nasilenia objawów ADHD (często przy rozmowie uwzględnia się członka rodziny pacjenta). Objawy muszą spełniać odpowiednie kryteria, a każda osoba musi być sprawdzona pod kątem wykluczenia innych problemów natury psychologicznej.
Prawdą jest, że u części osób ADHD przypisuje się zdecydowanie za szybko. Dzieje się to często z faktu niekompetentnego fachowca lub z tego, że ADHD to zaburzenie psychiczne, a takie dużo ciężej diagnozuje się w porównaniu to tych fizycznych.
Nie zmienia to jednak faktu, że zespół nadpobudliwości ruchowej istnieje, a diagnoza jest bardzo istotna. Dobrze postawiona pozwala zrozumieć pacjentom co się z nimi dzieje, skąd biorą się ich problemy, a także umożliwia podjęcie dalszych kroków w leczeniu, w celu polepszenia jakości życia.
Zespół nadpobudliwości ruchowej nie zamyka drzwi, a wręcz może niektóre otwierać.
Wiele znanych osób posiada ADHD, np. Justin Timberlake, Paris Hilton, Ryan Gosling, Michael Jordan, Emma Watson-Watson.
Mimo, że ludzie z ADHD mają znacznie utrudnione życie, to nie warto zapominać o plusach. Takie osoby często cechują się dużą spostrzegawczością, energicznością, kreatywnością i hyperfocusem na tematy, które ich interesują!
Kluczem jest odpowiednia diagnoza, poznanie samego siebie i swoich mocnych stron, terapia i dobrze dobrane leczenie.
