W miastach występuje roztapiający się śnieg i mróz na chodnikach, a na politycznej scenie panuje burza z gradem. Na językach pojawiła się Polska2050, która jako drogę do zwycięstwa w przyszłorocznych wyborach parlamentarnych obrała ścieżkę: zróbmy wewnętrzną reformę, nie przygotowując się technicznie. 12 stycznia miała miejsce druga tura wyborów na przewodniczącego partii Polska 2050. Pierwotnie wyłoniono pięciu kandydatów, z których żaden nie uzyskał większości. Na skutek czego, w oktagonie stanęły Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz i Paulina Hennig-Kloska. Pierwsza pani to I wiceszefowa [druga najważniejsza osoba w partii, zaraz po Hołowni – przyp.redaktorski] Polski 2050 i minister od unijnych pieniędzy (fundusze i rozwój), druga zaś to wiceszefowa partii i minister klimatu, odpowiadająca za energetykę i środowisko. Obie kandydatki symbolizują dwa różne kursy – jeden zbliżony do Koalicji Obywatelskiej, drugi bardziej odrębny, nawet skłonny do opozycji. Za najlepszą formę głosowania uznano postać zdalną. Biorąc pod uwagę liczbę członków partii [656 brało udział w głosowaniu – przyp.red] i ich różne miejsca zamieszkania, wydawał się to najwygodniejszy sposób. Wszystko szło zgodnie z planem – dwie wyłonione kandydatki, sporo doświadczenia, wygodna forma, na którą nikt nie narzekał. Z wyjątkiem, że ta baśń nie zakończyła się szczęśliwym zakończeniem.  System się rozsypał, narodził się partyjny chaos, a szef Komisji Wyborczej podał się do dymisji. W internecie zawrzało i liczba wyśmiewających partię komentarzy może sięgać poziomu tych, które pojawiły się po viralowym filmie Hołowni wylewającego łzy nad Konstytucją RP. Członkowie partii znaleźli się w kropce. Część struktur zamarła – ludzie nie wiedzą, co się dzieje, tracą zapał i jedyną osobą, która ich wybawi i poprowadzi za rękę jest Hołownia. Członkowie zadają pytania: „Co dalej z partią?; „Kiedy będą dalsze informacje?” albo „Jaki jest rzeczywisty kierunek partii?”. Oby Szymon Hołownia przygotował się na odpowiedzi lepiej niż na debatach prezydenckich. Hołownia jako „motor projektu” wciąż pozostaje w tle, nawet po deklarowanym dyplomatycznym wycofaniu się, jego możliwy powrót jest dziś jednym z najpoważniejszych tematów rozmów o przyszłości formacji. Niektórzy lokalni liderzy uważają, że to już koniec projektu bez Hołowni, a jego spóźniony „come-back” może nie przynieść żadnych efektów. Trudno ocenić, jak Polska2050 wykaraska się z kryzysu, jednak pewne jest to, że ugrupowanie coraz bardziej traci wyrazistą tożsamość, a misja, aby stać się jasną alternatywą wobec KO, tylko bardziej osłabia ugrupowanie i nadanie jeszcze większej ironii, niż samo istnienie partii.